Listopad 2012r

 


K I N O   S E N I O R A



    5 XI    14.00     ZAKOCHANI W RZYMIE    
              
                  Hiszpania/ USA/ Włochy 2012, 102 min.

   Reżyseria: Woody Allen
   Wykonawcy: MPenelope Cruz, Alec Baldwin, Ellen Page, Jesse Eisenberg, Alison Pill, Woody Allen, Greta Gerwig, Roberto Benigni i in.

   Najnowsze dzieło W. Allena, nawiązujące do renesansowego arcydzieła Boccaccia „Dekameron”, komedia poświęcona Amerykanom i Włochom zmagającym się w Wiecznym Mieście z rozlicznymi miłosnymi perypetiami. To film o ludziach, przeżywających w Rzymie przygody, które odmienią ich życie na zawsze. Allen przedstawia jak w kalejdoskopie historie kilku osób : znanego amerykańskiego architekta, który właśnie przeżywa drugą młodość; przeciętnego mieszkańca Rzymu, który nieoczekiwanie staje się największym celebrytą w mieście; młodej pary z prowincji, uwikłanej w splot romantycznych zdarzeń oraz amerykańskiego reżysera operowego, opracowującego koncert pieśni żałobnych. Film przypomina przewodnik turystyczny i to nie tylko po Wiecznym Mieście, ale także po kinie Woody'ego Allena – widz doświadcza nieustającego deja vu : reżyser po raz kolejny zagrał gadatliwego intelektualistę-neurotyka, w postaci Moniki jest dużo z Annie Hall, większość elementów filmu już skądś znamy albo z czymś się nam kojarzą …
   

 

 

    20 XI    14.30     RZEŹ    
              
                  Francja/ Niemcy 2011 79 min.

   Reżyseria: Roman Polański
   Wykonawcy: Christoph Waltz, Kate Winslet, Jodie Foster, John C. Reilly i in.

   Film, który ogląda się jednym tchem: jest napięcie i nuta cynizmu oraz śmiech, mistrzowski dobór aktorów, dialogi-perełki i narastający niczym kula śniegowa konflikt. To opowieść o dwóch parach, które spotykają się w wyniku bójki ich dzieci. Wymuszone przeprosiny i rozpętana negocjacyjna procedura, prowadzi do stopniowego obnażania się obu stron i uruchamia tłumioną agresję obu par przeciwko sobie, a w końcu miedzy sobą – wszyscy przeciw wszystkim. Podczas tej coraz brutalniejszej, podsycanej alkoholem wymianie poglądów, następuje złamanie podziałów na rodziców „ofiary” i „kata”, ostry atak na umiejętności wychowawcze drugiej stron, wytykanie sobie nawzajem problemów małżeńskich i wyrzucenie z siebie pretensji do całego świata. Oglądamy świat w miniaturze, z całym jego złem.
   

 

 



    2 - 8 XI    16.15     BESTIE Z POŁUDNIOWYCH KRAIN    
              
                  USA 2012; 91 min.

   Reżyseria: Benh Zeitlin
   Wykonawcy: Quvenzhane Wallis, Dwight Henry, Jonshel Alexander, Marilyn Barbarin, Kaliana Brower, Nicholas Clark i in.

   Film okrzyknięty najlepszym amerykańskim debiutem ostatniej dekady i sensacją tegorocznego festiwalu w Sundance. Laureat głównej nagrody tej imprezy został najwyżej oceniony także przez krytykę i publiczność. Jeszcze przed werdyktem obraz kupiła do dystrybucji firma Fox Searchlight odpowiedzialna za sukcesy "Slumdog. Milioner z ulicy", "Czarnego łabędzia", czy "Wstydu". "Bestie z południowych krain" to fascynujące wizualnie połączenie realistycznej opowieści, kina fantasy i baśni. Akcja filmu rozgrywa się w krainie zalanej przez powódź o apokaliptycznych rozmiarach. Grupa ocalonych zamieszkuje skrawki suchego lądu i szykuje się do walki z bestiami, które pod wpływem kataklizmu przebudziły się z tysiącletniego snu. Główną bohaterką jest mała dziewczynka, mająca wyjątkowy kontakt ze światem natury. Swój dar przetrwania i niezwykłą mądrość przeciwstawi nadciągającemu niebezpieczeństwu.
   

 

 

           18.00     W DRODZE    
              
                  Francja, Brazylia 2012; 137 min.

   Reżyseria: Walter Salles
   Wykonawcy: Tom Sturridge, Sam Riley, Garrett Hedlund, Kristen Stewart, Kirsten Dunst i in.

   Adaptacja kultowej i jednej z najsłynniejszych amerykańskich powieści XX wieku - legendarny manifest bitników, a także porywająca przygoda. Młody pisarz Sal Paradise w towarzystwie przyjaciela i nieobliczalnego włóczęgi, Deana Moriarty'ego oraz jego wyzwolonej dziewczyny Marylou, rusza w szaleńczą wyprawę po Ameryce. Podróżują razem autostopem i jeżdżą kradzionymi samochodami, szukając przygód, narkotyków, alkoholu i wolnej miłości. Ich wędrówka jest spełnieniem marzenia całej generacji, wyzwaniem rzuconym obłudnej obyczajowości i nudzie. „(...) Bo dla mnie prawdziwymi ludźmi są szaleńcy, ogarnięci szałem życia, szałem rozmowy, chęcią zbawienia, pragnący wszystkiego naraz, ci, co nigdy nie ziewają, nie plotą banałów, ale płoną, płoną, płoną jak bajeczne race, eksplodujące niczym pająki na tle gwiazd (...)” Jack Kerouac, W drodze, tłum. A. Kołyszko
   

 

 

           20.30     BESTIE Z POŁUDNIOWYCH KRAIN    
              
                  USA 2012; 91 min.

   Reżyseria: Benh Zeitlin
   Wykonawcy: Quvenzhane Wallis, Dwight Henry, Jonshel Alexander, Marilyn Barbarin, Kaliana Brower, Nicholas Clark i in.

   Film okrzyknięty najlepszym amerykańskim debiutem ostatniej dekady i sensacją tegorocznego festiwalu w Sundance. Laureat głównej nagrody tej imprezy został najwyżej oceniony także przez krytykę i publiczność. Jeszcze przed werdyktem obraz kupiła do dystrybucji firma Fox Searchlight odpowiedzialna za sukcesy "Slumdog. Milioner z ulicy", "Czarnego łabędzia", czy "Wstydu". "Bestie z południowych krain" to fascynujące wizualnie połączenie realistycznej opowieści, kina fantasy i baśni. Akcja filmu rozgrywa się w krainie zalanej przez powódź o apokaliptycznych rozmiarach. Grupa ocalonych zamieszkuje skrawki suchego lądu i szykuje się do walki z bestiami, które pod wpływem kataklizmu przebudziły się z tysiącletniego snu. Główną bohaterką jest mała dziewczynka, mająca wyjątkowy kontakt ze światem natury. Swój dar przetrwania i niezwykłą mądrość przeciwstawi nadciągającemu niebezpieczeństwu.
   

 

 

    9,12 - 15 XI    16.00     MARINA ABRAMOVIČ: ARTYSTKA OBECNA    
              
                  USA 2012; 105 min.

   Reżyseria: Matthew Awers
   Wykonawcy: Marina Abramović, Ulay, David Blaine, James Franco i in.

   Marina Abramović - ikona body artu i performance'u - jest supergwiazdą świata sztuki. Córka jugosłowiańskich partyzantów, od 20 lat mieszka w Nowym Jorku, od 40 lat poddaje swoje ciało ekstremalnym doświadczeniom, a widzów/uczestników swoich dzieł wprowadza w różne stany emocjonalne. O Abramović pisze się: „nieustraszona, radykalna, nonkonformistyczna”. Artystka od 40 lat rewolucjonizuje sztukę współczesną, a jej narzędziem jest własne ciało, którego granice i wytrzymałość bezwzględnie testuje. Film pokazuje jej życie i twórczość przez pryzmat jednej z najbardziej spektakularnych akcji artystycznych, która odbyła się w nowojorskim Museum of Modern Art w 2010 roku podczas retrospektywy swojej twórczości. Przez trzy miesiące, na kilka godzin dziennie siadała bez ruchu na krześle w galeryjnej sali. Przysiadali się do niej zwiedzający. W wyniku swoistej, pozbawionej słów psychoterapii pomiędzy artystką a widzami tworzyły się spontaniczne relacje, które udzielają się także widzom oglądającym filmowy zapis tego szczególnego artystycznego wydarzenia. „Dokument Matthew Akersa przekazuje emocje w stanie czystym, używając dramaturgii - minimalizmu, intensywności i erupcji uczuć - niemal w hollywoodzkim stylu. Nie sposób im się nie poddać, zwłaszcza w bezpiecznym mroku sali kinowej, podczas zbiorowego doświadczenia seansu.” Adriana Prodeus, dwutygodnik.pl „Abramović zdaje się odporna na upływ czasu, na starość i na ból, obdarzona nadludzką siłą. Nic dziwnego, że kiedy siedziała na krześle w atrium MoMA, ludzie zachowywali się nie jak w muzeum, lecz w świątyni, w której mieszka święta. Nie widzieli naprzeciwko artystki, lecz samą Sztukę wcieloną w postać bogini performance'u.” Stach Szabłowski,
   

 

 





N O W E   H O R Y Z O N T Y   T O U R N E E



    9 XI    18.00     ZA WZGÓRZAMI    
              
                  Rumunia, Francja, Belgia 2012; 150 min.

   Reżyseria: Cristian Mungiu
   Wykonawcy: Cosmina Stratan, Cristina Flutur, Valeriu Andriuţǎ, Dana Tapalagǎ

   Obsypany nagrodami najnowszy film autora 4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni. Cristian Mungiu w charakterystycznym dla siebie naturalistycznym stylu przygląda się współczesnej rumuńskiej prowincji. Opowiada historię dwóch młodych dziewczyn, Aliny i Voichity, które wychowały się razem w sierocińcu, a teraz spotykają się po kilku latach niewidzenia. Voichita postanawia zostać zakonnicą w niewielkim prawosławnym klasztorze, by osiągnąć upragniony spokój. Alina chce wyrwać ją ze skostniałego wiejskiego środowiska i zabrać ze sobą do Niemiec, gdzie pracuje jako kelnerka na promie. Jej determinacja, podsycana dawną miłością do przyjaciółki i rodzącą się na nowo namiętnością, przechodzi w szaleństwo uznane przez mieszkańców klasztoru za opętanie. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy irracjonalne zachowanie dziewczyny wynika z podszeptów szatana, desperackich prób ratowania złamanego serca czy z rozpaczliwego buntu wobec niesprawiedliwości świata. Inspiracją dla scenariusza filmu była oparta na faktach książka Tatiany Niculescu Bran, opisująca głośny „przypadek Tanacu” z 2005 roku – młodej zakonnicy, która zmarła na skutek egzorcyzmów, jakim została poddana przez wiejskiego księdza i cztery inne zakonnice. Cristian Mungiu: „Dla mnie ten film opowiada przede wszystkim o miłości i wolnej woli. O tym, jak namiętność może obrócić dobro i zło w koncepty bardzo sobie bliskie. Największe błędy tego świata popełniono w imię wiary i z absolutnym przekonaniem, że czynimy dobrze.” (MFF Cannes)
   Cristian Mungiu
   Urodził się w 1968 roku w Iaşi w Rumunii. Ukończył studia z zakresu literatury angielskiej oraz reżyserii. Pracował jako nauczyciel, dziennikarz i asystent na planach zagranicznych filmów kręconych w Rumunii. W 1998 roku zrealizował kilka filmów krótkometrażowych. Jego debiut fabularny, Zachód miał premierę na festiwalu w Cannes w 2002 roku, a następnie był pokazywany na ponad 50 festiwalach na całym świecie. W 2007 roku Mungiu zdobył Złotą Palmę w Cannes za 4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni, które kilka miesięcy później otworzyły 7. MFF Nowe Horyzonty we Wrocławiu.
   

 

 

           21.00     HOLY MOTORS    
              
                  Francja 2012; 110 min.

   Reżyseria: Léos Carax
   Wykonawcy: Denis Lavant , Edith Scob, Eva Mendes, Kylie Minogue, Elise Lhomeau, Michel Piccoli, Jeanne Disson, LéosCarax, Nastya Golubeva Carax

   Najbardziej ekstrawagancki film ostatniego festiwalu w Cannes. Groteskowy, miejscami szalony, pełen dynamiki. Balansuje na granicy dyscypliny i kompletnej nieprzewidywalności, pomiędzy horrorem a melodramatem, rodzinną psychodramą a komedią. Jego bohater, Monsieur Oscar, od świtu do zmierzchu wciela się w różne role: jest przemysłowcem, zabójcą, żebrakiem, potworem, członkiem rodziny. Stacza erotyczną walkę w wirtualnym świecie gwiezdnych wojen, liże pachę Evy Mendes, na dachu wieżowca romansuje z Kylie Minogue i do ostatniej minuty nie pozwala nikomu wyznaczyć granicy dzielącej fikcję od rzeczywistości. Georges Bataille spotyka koreańskiego płatnego zabójcę, francuska Nowa Fala styka się ze średniowieczną przypowieścią. Oczy bez twarzy patrzą spod przymkniętych powiek? Absurd? W filmie Caraxa największe niedorzeczności są motorami napędowymi ostrej jazdy bez trzymanki. Léos Carax : „W ogóle nie lubię mówić, a o kinie w szczególności. Nie potrzebuję tego, inni ludzie też nie. Konferencje prasowe, spotkania z publicznością – to wszystko wydaje mi się nierealne. I tak zazwyczaj nie znam odpowiedzi na pytania, które ludzie mi zadają. (...) Tylko kiedy kręcę filmy, czuję, że oddycham.” (Gazeta Wyborcza Wrocław)
   Léos Carax
   Obok Jeana-Jacquesa Beineixa i Luca Bessona kojarzony z tzw. francuskim neobarokiem. Urodził się w 1960 roku w Suresnes – komunie na przedmieściach Paryża. Po ukończeniu studiów na VII Paryskim Uniwersytecie i American College w Paryżu realizował krótkometrażowe filmy i współpracował z kultowym magazynem filmowym „Cahiers du Cinéma”. Przybrał wtedy artystyczny pseudonim – Léos Carax – anagram pochodzący od jego dwóch imion. W wieku 23 lat zadebiutował czarno-białym filmem Boy Meets Girl (1984), inspirowanym niemymi filmami Jeana Cocteau i twórczością Jean-Luca Godarda. Jego najsłynniejsze filmy, wzbudzające emocje, a często i skandale, to Zła krew, Kochankowie z Pont-Neuf, czy Pola X.
   

 

 

    10 XI    14.00     SĄSIEDZKIE DŻWIĘKI    
              
                  Brazylia 2012; 124 min.

   Reżyseria: Kleber MendonçaFilho
   Wykonawcy: Irandhir Santos, Gustavo Jahn, Maeve Jinkings, W.J. Solha, Irma Brown, Lula Terra, Yuri Holanda, Clébia Souza, Albert Tenório, Nivaldo Nascimento, Felipe Bandeira, Clara Pinheiro de Oliveira, Sebastião Formiga, Mauricéia Conceição

   Życie w filmie Filho – precyzyjne, chłodne, rozgrywające się w przestrzeni jednego, brazylijskiego osiedla – wydaje się wyjątkowo poukładane. Większość domów należy do tej samej rodziny. Ci, którzy je wynajmują, funkcjonują w klanowej wspólnocie, odgradzając się od zewnętrznego świata. Pewnego dnia w okolicy pojawia się prywatna firma ochroniarska, która proponuje mieszkańcom swoje usługi. Kto jednak i przed czym powinien tu być chroniony? I czy nowi ochroniarze rzeczywiście gwarantują mieszkańcom bezpieczeństwo? Nowoczesna, bezosobowa architektura, pełna drzwi, okien i krat, staje się metaforą emocji bohaterów. Za wysokimi ogrodzeniami ciągną się puste, wąskie korytarze, wypełnione przez tytułowe „sąsiedzkie dźwięki”. Te głosy działają na wyobraźnię – w sterylne przestrzenie wdziera się pragnienie zemsty wykorzystanych i oburzonych. Reżyser potęguje uczucie niepewności, sprawnie myli tropy, coraz głębiej wciąga widza w swoją grę, zapowiadającą nieuchronną katastrofę. Kleber Mendonça Filho: „Interesuje mnie postrzeganie idei „biedy” i „bogactwa”. Mimo, że Brazylia się zmienia, wyraźne ślady dawnych napięć w obrębie brazylijskiego społeczeństwa wydają się nienaruszone. Pogarda i strach, tłumiony gniew i rezygnacja są wynikiem braku wykształcenia oraz oddziaływania katolicyzmu i mieszanki najróżniejszych innych praktyk religijnych, które ugruntowują podziały w społeczeństwie.”
   Kleber Mendonça Filho
   Urodzony w 1968 roku w Recife (północno-wschodnia część Brazylii), do dziś związany z tym miejscem. Rozpoczynał od krytyki filmowej, programował też eksperymentalne kino w Recife. Po raz pierwszy sam stanął za kamerą w latach 90-tych. Od tego czasu zrealizował wiele filmów krótkometrażowych, nagradzanych na festiwalach w Brazylii i za granicą. Sąsiedzkie dźwięki, debiut fabularny reżysera, miał swoją światową premierę na festiwalu w Rotterdamie w 2012 roku.
   

 

 

           16.30     SEKRET    
              
                  Francja 2012; 110 min.

   Reżyseria: Przemysław Wojcieszek
   Wykonawcy: Tomasz Tyndyk, Agnieszka Podsiadlik, Marek Kępiński

   Ksawery, tancerz występujący na scenie jako drag queen, odwiedza mieszkającego na wsi dziadka, Jana. Staruszek ukrywa mroczny sekret, ciążący nad nim od wielu lat. Ksawery wraz z towarzyszącą mu żydowską przyjaciółką planuje bolesną konfrontację z Janem na temat jego przeszłości. Sekret to z pozoru film o sprawcach i ofiarach, lecz w rzeczywistości – o nierozerwalnych więzach łączących pokolenia na dobre i na złe. Jak zwykle niepokorny i poszukujący Przemysław Wojcieszek odrzuca narracyjne schematy tradycyjnego kina i opowiada o białych plamach w polskiej historii. Mierzy się z coraz częściej wychodzącymi dziś z ukrycia polskimi winami wobec Żydów. Przemysław Wojcieszek : „Mój film opowiada o tym, że cały czas mamy zbiorową amnezję, że wcale się nie nawróciliśmy, a wręcz przeciwnie – dość skutecznie dokończyliśmy robotę, zabijaliśmy ludzi, którzy cudem przeżyli Holokaust i wrócili do domu, a dziś wcale nie mamy wyrzutów sumienia i nie mamy zamiaru o tym mówić. Mój film opowiada właśnie o kimś takim: to 80-latek, który nie przeszedł żadnej przemiany i choć ma na rękach krew całej rodziny, jakakolwiek wzmianka o tym absolutnie go oburza. I to, mam wrażenie, a raczej jestem całkowicie przekonany, jest o wiele bliższe prawdy o Polakach.” (Gazeta Wyborcza Trójmiasto)
   Przemysław Wojcieszek
   Reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Wrocławskim. Jest autorem scenariusza do filmu Poniedziałek Witolda Adamka, napisał również scenariusze do wszystkich swoich filmów. Zadebiutował jako reżyser w 1999 roku filmem Zabij ich wszystkich. W 2005 roku otrzymał Paszport „Polityki” w kategorii Film „za oryginalne dzieła będące manifestem pokolenia trzydziestolatków szukających dla siebie miejsca w naszej rzeczywistości”. W 2004 roku zadebiutował w teatrze jako autor i reżyser sztuki Made in Poland. Dotychczas wyreżyserował dziesięć sztuk teatralnych. Filmy Doskonałe popołudnie, Made in Poland i Sekret były pokazywane na Berlinale.
   

 

 

           18.30     HOLY MOTORS    
              
                  Francja 2012; 110 min.

   Reżyseria: Léos Carax
   Wykonawcy: Denis Lavant , Edith Scob, Eva Mendes, Kylie Minogue, Elise Lhomeau, Michel Piccoli, Jeanne Disson, LéosCarax, Nastya Golubeva Carax

   Najbardziej ekstrawagancki film ostatniego festiwalu w Cannes. Groteskowy, miejscami szalony, pełen dynamiki. Balansuje na granicy dyscypliny i kompletnej nieprzewidywalności, pomiędzy horrorem a melodramatem, rodzinną psychodramą a komedią. Jego bohater, Monsieur Oscar, od świtu do zmierzchu wciela się w różne role: jest przemysłowcem, zabójcą, żebrakiem, potworem, członkiem rodziny. Stacza erotyczną walkę w wirtualnym świecie gwiezdnych wojen, liże pachę Evy Mendes, na dachu wieżowca romansuje z Kylie Minogue i do ostatniej minuty nie pozwala nikomu wyznaczyć granicy dzielącej fikcję od rzeczywistości. Georges Bataille spotyka koreańskiego płatnego zabójcę, francuska Nowa Fala styka się ze średniowieczną przypowieścią. Oczy bez twarzy patrzą spod przymkniętych powiek? Absurd? W filmie Caraxa największe niedorzeczności są motorami napędowymi ostrej jazdy bez trzymanki. Léos Carax : „W ogóle nie lubię mówić, a o kinie w szczególności. Nie potrzebuję tego, inni ludzie też nie. Konferencje prasowe, spotkania z publicznością – to wszystko wydaje mi się nierealne. I tak zazwyczaj nie znam odpowiedzi na pytania, które ludzie mi zadają. (...) Tylko kiedy kręcę filmy, czuję, że oddycham.” (Gazeta Wyborcza Wrocław)
   Léos Carax
   Obok Jeana-Jacquesa Beineixa i Luca Bessona kojarzony z tzw. francuskim neobarokiem. Urodził się w 1960 roku w Suresnes – komunie na przedmieściach Paryża. Po ukończeniu studiów na VII Paryskim Uniwersytecie i American College w Paryżu realizował krótkometrażowe filmy i współpracował z kultowym magazynem filmowym „Cahiers du Cinéma”. Przybrał wtedy artystyczny pseudonim – Léos Carax – anagram pochodzący od jego dwóch imion. W wieku 23 lat zadebiutował czarno-białym filmem Boy Meets Girl (1984), inspirowanym niemymi filmami Jeana Cocteau i twórczością Jean-Luca Godarda. Jego najsłynniejsze filmy, wzbudzające emocje, a często i skandale, to Zła krew, Kochankowie z Pont-Neuf, czy Pola X.
   

 

 

           20.45     ZA WZGÓRZAMI    
              
                  Rumunia, Francja, Belgia 2012; 150 min.

   Reżyseria: Cristian Mungiu
   Wykonawcy: Cosmina Stratan, Cristina Flutur, Valeriu Andriuţǎ, Dana Tapalagǎ

   Obsypany nagrodami najnowszy film autora 4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni. Cristian Mungiu w charakterystycznym dla siebie naturalistycznym stylu przygląda się współczesnej rumuńskiej prowincji. Opowiada historię dwóch młodych dziewczyn, Aliny i Voichity, które wychowały się razem w sierocińcu, a teraz spotykają się po kilku latach niewidzenia. Voichita postanawia zostać zakonnicą w niewielkim prawosławnym klasztorze, by osiągnąć upragniony spokój. Alina chce wyrwać ją ze skostniałego wiejskiego środowiska i zabrać ze sobą do Niemiec, gdzie pracuje jako kelnerka na promie. Jej determinacja, podsycana dawną miłością do przyjaciółki i rodzącą się na nowo namiętnością, przechodzi w szaleństwo uznane przez mieszkańców klasztoru za opętanie. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy irracjonalne zachowanie dziewczyny wynika z podszeptów szatana, desperackich prób ratowania złamanego serca czy z rozpaczliwego buntu wobec niesprawiedliwości świata. Inspiracją dla scenariusza filmu była oparta na faktach książka Tatiany Niculescu Bran, opisująca głośny „przypadek Tanacu” z 2005 roku – młodej zakonnicy, która zmarła na skutek egzorcyzmów, jakim została poddana przez wiejskiego księdza i cztery inne zakonnice. Cristian Mungiu: „Dla mnie ten film opowiada przede wszystkim o miłości i wolnej woli. O tym, jak namiętność może obrócić dobro i zło w koncepty bardzo sobie bliskie. Największe błędy tego świata popełniono w imię wiary i z absolutnym przekonaniem, że czynimy dobrze.” (MFF Cannes)
   Cristian Mungiu
   Urodził się w 1968 roku w Iaşi w Rumunii. Ukończył studia z zakresu literatury angielskiej oraz reżyserii. Pracował jako nauczyciel, dziennikarz i asystent na planach zagranicznych filmów kręconych w Rumunii. W 1998 roku zrealizował kilka filmów krótkometrażowych. Jego debiut fabularny, Zachód miał premierę na festiwalu w Cannes w 2002 roku, a następnie był pokazywany na ponad 50 festiwalach na całym świecie. W 2007 roku Mungiu zdobył Złotą Palmę w Cannes za 4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni, które kilka miesięcy później otworzyły 7. MFF Nowe Horyzonty we Wrocławiu.
   

 

 

    11 XI    14.00     HOLY MOTORS    
              
                  Francja 2012; 110 min.

   Reżyseria: Léos Carax
   Wykonawcy: Denis Lavant , Edith Scob, Eva Mendes, Kylie Minogue, Elise Lhomeau, Michel Piccoli, Jeanne Disson, LéosCarax, Nastya Golubeva Carax

   Najbardziej ekstrawagancki film ostatniego festiwalu w Cannes. Groteskowy, miejscami szalony, pełen dynamiki. Balansuje na granicy dyscypliny i kompletnej nieprzewidywalności, pomiędzy horrorem a melodramatem, rodzinną psychodramą a komedią. Jego bohater, Monsieur Oscar, od świtu do zmierzchu wciela się w różne role: jest przemysłowcem, zabójcą, żebrakiem, potworem, członkiem rodziny. Stacza erotyczną walkę w wirtualnym świecie gwiezdnych wojen, liże pachę Evy Mendes, na dachu wieżowca romansuje z Kylie Minogue i do ostatniej minuty nie pozwala nikomu wyznaczyć granicy dzielącej fikcję od rzeczywistości. Georges Bataille spotyka koreańskiego płatnego zabójcę, francuska Nowa Fala styka się ze średniowieczną przypowieścią. Oczy bez twarzy patrzą spod przymkniętych powiek? Absurd? W filmie Caraxa największe niedorzeczności są motorami napędowymi ostrej jazdy bez trzymanki. Léos Carax : „W ogóle nie lubię mówić, a o kinie w szczególności. Nie potrzebuję tego, inni ludzie też nie. Konferencje prasowe, spotkania z publicznością – to wszystko wydaje mi się nierealne. I tak zazwyczaj nie znam odpowiedzi na pytania, które ludzie mi zadają. (...) Tylko kiedy kręcę filmy, czuję, że oddycham.” (Gazeta Wyborcza Wrocław)
   Léos Carax
   Obok Jeana-Jacquesa Beineixa i Luca Bessona kojarzony z tzw. francuskim neobarokiem. Urodził się w 1960 roku w Suresnes – komunie na przedmieściach Paryża. Po ukończeniu studiów na VII Paryskim Uniwersytecie i American College w Paryżu realizował krótkometrażowe filmy i współpracował z kultowym magazynem filmowym „Cahiers du Cinéma”. Przybrał wtedy artystyczny pseudonim – Léos Carax – anagram pochodzący od jego dwóch imion. W wieku 23 lat zadebiutował czarno-białym filmem Boy Meets Girl (1984), inspirowanym niemymi filmami Jeana Cocteau i twórczością Jean-Luca Godarda. Jego najsłynniejsze filmy, wzbudzające emocje, a często i skandale, to Zła krew, Kochankowie z Pont-Neuf, czy Pola X.
   

 

 

           16.15     ZA WZGÓRZAMI    
              
                  Rumunia, Francja, Belgia 2012; 150 min.

   Reżyseria: Cristian Mungiu
   Wykonawcy: Cosmina Stratan, Cristina Flutur, Valeriu Andriuţǎ, Dana Tapalagǎ

   Obsypany nagrodami najnowszy film autora 4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni. Cristian Mungiu w charakterystycznym dla siebie naturalistycznym stylu przygląda się współczesnej rumuńskiej prowincji. Opowiada historię dwóch młodych dziewczyn, Aliny i Voichity, które wychowały się razem w sierocińcu, a teraz spotykają się po kilku latach niewidzenia. Voichita postanawia zostać zakonnicą w niewielkim prawosławnym klasztorze, by osiągnąć upragniony spokój. Alina chce wyrwać ją ze skostniałego wiejskiego środowiska i zabrać ze sobą do Niemiec, gdzie pracuje jako kelnerka na promie. Jej determinacja, podsycana dawną miłością do przyjaciółki i rodzącą się na nowo namiętnością, przechodzi w szaleństwo uznane przez mieszkańców klasztoru za opętanie. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy irracjonalne zachowanie dziewczyny wynika z podszeptów szatana, desperackich prób ratowania złamanego serca czy z rozpaczliwego buntu wobec niesprawiedliwości świata. Inspiracją dla scenariusza filmu była oparta na faktach książka Tatiany Niculescu Bran, opisująca głośny „przypadek Tanacu” z 2005 roku – młodej zakonnicy, która zmarła na skutek egzorcyzmów, jakim została poddana przez wiejskiego księdza i cztery inne zakonnice. Cristian Mungiu: „Dla mnie ten film opowiada przede wszystkim o miłości i wolnej woli. O tym, jak namiętność może obrócić dobro i zło w koncepty bardzo sobie bliskie. Największe błędy tego świata popełniono w imię wiary i z absolutnym przekonaniem, że czynimy dobrze.” (MFF Cannes)
   Cristian Mungiu
   Urodził się w 1968 roku w Iaşi w Rumunii. Ukończył studia z zakresu literatury angielskiej oraz reżyserii. Pracował jako nauczyciel, dziennikarz i asystent na planach zagranicznych filmów kręconych w Rumunii. W 1998 roku zrealizował kilka filmów krótkometrażowych. Jego debiut fabularny, Zachód miał premierę na festiwalu w Cannes w 2002 roku, a następnie był pokazywany na ponad 50 festiwalach na całym świecie. W 2007 roku Mungiu zdobył Złotą Palmę w Cannes za 4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni, które kilka miesięcy później otworzyły 7. MFF Nowe Horyzonty we Wrocławiu.
   

 

 

           19.00     OD CZWARTKU DO NIEDZIELI    
              
                  Chile, Holandia 2012; 96 min.

   Reżyseria: Dominga Sotomayor Castillo
   Wykonawcy: Santi Ahumada, Emiliano Freifeld, Paola Giannini, Francisco Pérez-Bannen, Jorge Becker, Axel Dupré

   Hipnotyzujące kino drogi, zwycięzca 12. edycji MFF T-Mobile Nowe Horyzonty. Opowieść o rodzinie, która wyrusza na kilkudniową wakacyjną przejażdżkę, prawdopodobnie ostatnią w ich wspólnym życiu, zapowiadającą rozstanie. Na subtelną, osobistą historię, pięknie sfilmowaną przez argentyńską gwiazdę fotografii Bárbarę Álvarez, składają się zwykłe czynności, rozmowy, codzienna bliskość, która jednak z minuty na minutę staje się coraz bardziej melancholijna, skazana na nieuchronny koniec. Odzwierciedleniem tego procesu jest przesuwający się za oknem, surowy chilijski krajobraz – wysuszony, prześwietlony słońcem, brunatno-piaskowy. Otwarciu perspektywy nieustannie towarzyszy ciasnota wnętrza samochodu, w którym zderzają się niewypowiedziane uczucia dwójki rodziców, oglądanych z tylnego siedzenia przez przeczuwające kryzys dzieci. Dominga Sotomayor Castillo: „Przeglądałam zdjęcia z rodzinnych wypraw i znalazłam ujęcie dzieciaków na dachu seata. Spodobała mi się biegunowość tego kadru: my na zewnątrz, a rodzice w środku samochodu. Poczułam, jakie to niesamowite i niebezpieczne zarazem. (…) Ta historia jest w pewien sposób autobiograficzna, moi rodzice faktycznie się rozstali, ale nie przeżyliśmy dokładnie takiej podróży. Kiedy rodzice zobaczyli ten film, zareagowali bardzo emocjonalnie, mój zazwyczaj krytyczny ojciec płakał.” (katalog MFF TNH)
   Dominga Sotomayor Castillo
   Urodziła się w 1986 roku w Chile. Po skończeniu studiów filmowych w 2007 roku założyła własną firmę producencką Cinestación. Wyreżyserowała kilkanaście krótkich metraży, prezentowanych i nagradzanych na międzynarodowych festiwalach. Jej pierwszy pełnometrażowy projekt Od czwartku do niedzieli (2012) brał udział w programie Cannes Cinéfondation Résidence 2010 oraz otrzymał wsparcie Hubert Bals Fund. Jej kolejny film Late To Die Young powstaje w ramach programów Jerusalem International Film Lab i BingerFilmlab oraz przy finansowym wsparciu, uzyskanym dzięki prestiżowej nagrodzie Sundance Institute – Mahindra Global FilmmakingAward.
   

 

 

           20.45     SĄSIEDZKIE DŻWIĘKI    
              
                  Brazylia 2012; 124 min.

   Reżyseria: Kleber MendonçaFilho
   Wykonawcy: Irandhir Santos, Gustavo Jahn, Maeve Jinkings, W.J. Solha, Irma Brown, Lula Terra, Yuri Holanda, Clébia Souza, Albert Tenório, Nivaldo Nascimento, Felipe Bandeira, Clara Pinheiro de Oliveira, Sebastião Formiga, Mauricéia Conceição

   Życie w filmie Filho – precyzyjne, chłodne, rozgrywające się w przestrzeni jednego, brazylijskiego osiedla – wydaje się wyjątkowo poukładane. Większość domów należy do tej samej rodziny. Ci, którzy je wynajmują, funkcjonują w klanowej wspólnocie, odgradzając się od zewnętrznego świata. Pewnego dnia w okolicy pojawia się prywatna firma ochroniarska, która proponuje mieszkańcom swoje usługi. Kto jednak i przed czym powinien tu być chroniony? I czy nowi ochroniarze rzeczywiście gwarantują mieszkańcom bezpieczeństwo? Nowoczesna, bezosobowa architektura, pełna drzwi, okien i krat, staje się metaforą emocji bohaterów. Za wysokimi ogrodzeniami ciągną się puste, wąskie korytarze, wypełnione przez tytułowe „sąsiedzkie dźwięki”. Te głosy działają na wyobraźnię – w sterylne przestrzenie wdziera się pragnienie zemsty wykorzystanych i oburzonych. Reżyser potęguje uczucie niepewności, sprawnie myli tropy, coraz głębiej wciąga widza w swoją grę, zapowiadającą nieuchronną katastrofę. Kleber Mendonça Filho: „Interesuje mnie postrzeganie idei „biedy” i „bogactwa”. Mimo, że Brazylia się zmienia, wyraźne ślady dawnych napięć w obrębie brazylijskiego społeczeństwa wydają się nienaruszone. Pogarda i strach, tłumiony gniew i rezygnacja są wynikiem braku wykształcenia oraz oddziaływania katolicyzmu i mieszanki najróżniejszych innych praktyk religijnych, które ugruntowują podziały w społeczeństwie.”
   Kleber Mendonça Filho
   Urodzony w 1968 roku w Recife (północno-wschodnia część Brazylii), do dziś związany z tym miejscem. Rozpoczynał od krytyki filmowej, programował też eksperymentalne kino w Recife. Po raz pierwszy sam stanął za kamerą w latach 90-tych. Od tego czasu zrealizował wiele filmów krótkometrażowych, nagradzanych na festiwalach w Brazylii i za granicą. Sąsiedzkie dźwięki, debiut fabularny reżysera, miał swoją światową premierę na festiwalu w Rotterdamie w 2012 roku.
   

 

 

    12 XI    18.00     SĄSIEDZKIE DŻWIĘKI    
              
                  Brazylia 2012; 124 min.

   Reżyseria: Kleber MendonçaFilho
   Wykonawcy: Irandhir Santos, Gustavo Jahn, Maeve Jinkings, W.J. Solha, Irma Brown, Lula Terra, Yuri Holanda, Clébia Souza, Albert Tenório, Nivaldo Nascimento, Felipe Bandeira, Clara Pinheiro de Oliveira, Sebastião Formiga, Mauricéia Conceição

   Życie w filmie Filho – precyzyjne, chłodne, rozgrywające się w przestrzeni jednego, brazylijskiego osiedla – wydaje się wyjątkowo poukładane. Większość domów należy do tej samej rodziny. Ci, którzy je wynajmują, funkcjonują w klanowej wspólnocie, odgradzając się od zewnętrznego świata. Pewnego dnia w okolicy pojawia się prywatna firma ochroniarska, która proponuje mieszkańcom swoje usługi. Kto jednak i przed czym powinien tu być chroniony? I czy nowi ochroniarze rzeczywiście gwarantują mieszkańcom bezpieczeństwo? Nowoczesna, bezosobowa architektura, pełna drzwi, okien i krat, staje się metaforą emocji bohaterów. Za wysokimi ogrodzeniami ciągną się puste, wąskie korytarze, wypełnione przez tytułowe „sąsiedzkie dźwięki”. Te głosy działają na wyobraźnię – w sterylne przestrzenie wdziera się pragnienie zemsty wykorzystanych i oburzonych. Reżyser potęguje uczucie niepewności, sprawnie myli tropy, coraz głębiej wciąga widza w swoją grę, zapowiadającą nieuchronną katastrofę. Kleber Mendonça Filho: „Interesuje mnie postrzeganie idei „biedy” i „bogactwa”. Mimo, że Brazylia się zmienia, wyraźne ślady dawnych napięć w obrębie brazylijskiego społeczeństwa wydają się nienaruszone. Pogarda i strach, tłumiony gniew i rezygnacja są wynikiem braku wykształcenia oraz oddziaływania katolicyzmu i mieszanki najróżniejszych innych praktyk religijnych, które ugruntowują podziały w społeczeństwie.”
   Kleber Mendonça Filho
   Urodzony w 1968 roku w Recife (północno-wschodnia część Brazylii), do dziś związany z tym miejscem. Rozpoczynał od krytyki filmowej, programował też eksperymentalne kino w Recife. Po raz pierwszy sam stanął za kamerą w latach 90-tych. Od tego czasu zrealizował wiele filmów krótkometrażowych, nagradzanych na festiwalach w Brazylii i za granicą. Sąsiedzkie dźwięki, debiut fabularny reżysera, miał swoją światową premierę na festiwalu w Rotterdamie w 2012 roku.
   

 

 

           20.30     OD CZWARTKU DO NIEDZIELI    
              
                  Chile, Holandia 2012; 96 min.

   Reżyseria: Dominga Sotomayor Castillo
   Wykonawcy: Santi Ahumada, Emiliano Freifeld, Paola Giannini, Francisco Pérez-Bannen, Jorge Becker, Axel Dupré

   Hipnotyzujące kino drogi, zwycięzca 12. edycji MFF T-Mobile Nowe Horyzonty. Opowieść o rodzinie, która wyrusza na kilkudniową wakacyjną przejażdżkę, prawdopodobnie ostatnią w ich wspólnym życiu, zapowiadającą rozstanie. Na subtelną, osobistą historię, pięknie sfilmowaną przez argentyńską gwiazdę fotografii Bárbarę Álvarez, składają się zwykłe czynności, rozmowy, codzienna bliskość, która jednak z minuty na minutę staje się coraz bardziej melancholijna, skazana na nieuchronny koniec. Odzwierciedleniem tego procesu jest przesuwający się za oknem, surowy chilijski krajobraz – wysuszony, prześwietlony słońcem, brunatno-piaskowy. Otwarciu perspektywy nieustannie towarzyszy ciasnota wnętrza samochodu, w którym zderzają się niewypowiedziane uczucia dwójki rodziców, oglądanych z tylnego siedzenia przez przeczuwające kryzys dzieci. Dominga Sotomayor Castillo: „Przeglądałam zdjęcia z rodzinnych wypraw i znalazłam ujęcie dzieciaków na dachu seata. Spodobała mi się biegunowość tego kadru: my na zewnątrz, a rodzice w środku samochodu. Poczułam, jakie to niesamowite i niebezpieczne zarazem. (…) Ta historia jest w pewien sposób autobiograficzna, moi rodzice faktycznie się rozstali, ale nie przeżyliśmy dokładnie takiej podróży. Kiedy rodzice zobaczyli ten film, zareagowali bardzo emocjonalnie, mój zazwyczaj krytyczny ojciec płakał.” (katalog MFF TNH)
   Dominga Sotomayor Castillo
   Urodziła się w 1986 roku w Chile. Po skończeniu studiów filmowych w 2007 roku założyła własną firmę producencką Cinestación. Wyreżyserowała kilkanaście krótkich metraży, prezentowanych i nagradzanych na międzynarodowych festiwalach. Jej pierwszy pełnometrażowy projekt Od czwartku do niedzieli (2012) brał udział w programie Cannes Cinéfondation Résidence 2010 oraz otrzymał wsparcie Hubert Bals Fund. Jej kolejny film Late To Die Young powstaje w ramach programów Jerusalem International Film Lab i BingerFilmlab oraz przy finansowym wsparciu, uzyskanym dzięki prestiżowej nagrodzie Sundance Institute – Mahindra Global FilmmakingAward.
   

 

 

    13 XI    18.00     SEKRET    
              
                  Francja 2012; 110 min.

   Reżyseria: Przemysław Wojcieszek
   Wykonawcy: Tomasz Tyndyk, Agnieszka Podsiadlik, Marek Kępiński

   Ksawery, tancerz występujący na scenie jako drag queen, odwiedza mieszkającego na wsi dziadka, Jana. Staruszek ukrywa mroczny sekret, ciążący nad nim od wielu lat. Ksawery wraz z towarzyszącą mu żydowską przyjaciółką planuje bolesną konfrontację z Janem na temat jego przeszłości. Sekret to z pozoru film o sprawcach i ofiarach, lecz w rzeczywistości – o nierozerwalnych więzach łączących pokolenia na dobre i na złe. Jak zwykle niepokorny i poszukujący Przemysław Wojcieszek odrzuca narracyjne schematy tradycyjnego kina i opowiada o białych plamach w polskiej historii. Mierzy się z coraz częściej wychodzącymi dziś z ukrycia polskimi winami wobec Żydów. Przemysław Wojcieszek : „Mój film opowiada o tym, że cały czas mamy zbiorową amnezję, że wcale się nie nawróciliśmy, a wręcz przeciwnie – dość skutecznie dokończyliśmy robotę, zabijaliśmy ludzi, którzy cudem przeżyli Holokaust i wrócili do domu, a dziś wcale nie mamy wyrzutów sumienia i nie mamy zamiaru o tym mówić. Mój film opowiada właśnie o kimś takim: to 80-latek, który nie przeszedł żadnej przemiany i choć ma na rękach krew całej rodziny, jakakolwiek wzmianka o tym absolutnie go oburza. I to, mam wrażenie, a raczej jestem całkowicie przekonany, jest o wiele bliższe prawdy o Polakach.” (Gazeta Wyborcza Trójmiasto)
   Przemysław Wojcieszek
   Reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Wrocławskim. Jest autorem scenariusza do filmu Poniedziałek Witolda Adamka, napisał również scenariusze do wszystkich swoich filmów. Zadebiutował jako reżyser w 1999 roku filmem Zabij ich wszystkich. W 2005 roku otrzymał Paszport „Polityki” w kategorii Film „za oryginalne dzieła będące manifestem pokolenia trzydziestolatków szukających dla siebie miejsca w naszej rzeczywistości”. W 2004 roku zadebiutował w teatrze jako autor i reżyser sztuki Made in Poland. Dotychczas wyreżyserował dziesięć sztuk teatralnych. Filmy Doskonałe popołudnie, Made in Poland i Sekret były pokazywane na Berlinale.
   

 

 

           20.00     DONOMA    
              
                  Francja 2010; 133 min.

   Reżyseria: Djinn Carrénard
   Wykonawcy: Emilia Dérou-Bernal, Sékouba Doucouré, Salomé Blechmans, Matthieu Longuatte, Laetitia Lopez, Vincente Perez, Laura Kpegli

   Mozaikowa historia kilku zazębiających się romansów: pomiędzy nauczycielką hiszpańskiego, jej niesfornym uczniem i jego dziewczyną stygmatyczką. Drugi trójkąt łączy przystojnego, czarnoskórego nieudacznika oraz dwie fotografki. W Donomie miłosne zauroczenia, podrywy, lęki i zdrady zamieniają się w słowne zapasy i uczuciowe przepychanki. Film stara się być operacją na żywym ciele francuskiego społeczeństwa, a miłosne historie służą tu tylko do tego, żeby pokazać toczące ten organizm choroby: rasizm, materializm, seksizm i kastowość. Na fenomen debiutu Djinna Carrénarda składa się dynamiczna narracja. Zagubieni bohaterowie w ciasnych podparyskich mieszkaniach i wagonach metra nieustannie poddają się nawzajem emocjonalnym torturom. Djinn Carrénard: „Według mnie miłość jest z góry skazana na niepowodzenie. Brak zdolności komunikowania się z drugim człowiekiem, bez względu na to, jakim językiem mówi, sprawia, że miłość zamienia się w walkę o władzę. Tę nieuchronną zmianę wykorzystujemy jako pretekst, by skończyć relację i rozejrzeć się za kolejną, nową, która skończy się dokładnie tak samo.” (raindance.tv)
   Djinn Carrénard
   Urodził się w 1981 roku. Z pochodzenia jest Haitańczykiem, od lat mieszka w Paryżu. Niskobudżetowa, „partyzancka” Donoma to jego pełnometrażowy debiut. Film był pokazywany na festiwalu w Cannes w ramach Association for the Distribution of Independent Cinema (ACID). Reżyser zaczął już pracę nad kolejnym projektem Faire l’amour (Making Love).
   

 

 

    14 XI    18.00     HOLY MOTORS    
              
                  Francja 2012; 110 min.

   Reżyseria: Léos Carax
   Wykonawcy: Denis Lavant , Edith Scob, Eva Mendes, Kylie Minogue, Elise Lhomeau, Michel Piccoli, Jeanne Disson, LéosCarax, Nastya Golubeva Carax

   Najbardziej ekstrawagancki film ostatniego festiwalu w Cannes. Groteskowy, miejscami szalony, pełen dynamiki. Balansuje na granicy dyscypliny i kompletnej nieprzewidywalności, pomiędzy horrorem a melodramatem, rodzinną psychodramą a komedią. Jego bohater, Monsieur Oscar, od świtu do zmierzchu wciela się w różne role: jest przemysłowcem, zabójcą, żebrakiem, potworem, członkiem rodziny. Stacza erotyczną walkę w wirtualnym świecie gwiezdnych wojen, liże pachę Evy Mendes, na dachu wieżowca romansuje z Kylie Minogue i do ostatniej minuty nie pozwala nikomu wyznaczyć granicy dzielącej fikcję od rzeczywistości. Georges Bataille spotyka koreańskiego płatnego zabójcę, francuska Nowa Fala styka się ze średniowieczną przypowieścią. Oczy bez twarzy patrzą spod przymkniętych powiek? Absurd? W filmie Caraxa największe niedorzeczności są motorami napędowymi ostrej jazdy bez trzymanki. Léos Carax : „W ogóle nie lubię mówić, a o kinie w szczególności. Nie potrzebuję tego, inni ludzie też nie. Konferencje prasowe, spotkania z publicznością – to wszystko wydaje mi się nierealne. I tak zazwyczaj nie znam odpowiedzi na pytania, które ludzie mi zadają. (...) Tylko kiedy kręcę filmy, czuję, że oddycham.” (Gazeta Wyborcza Wrocław)
   Léos Carax
   Obok Jeana-Jacquesa Beineixa i Luca Bessona kojarzony z tzw. francuskim neobarokiem. Urodził się w 1960 roku w Suresnes – komunie na przedmieściach Paryża. Po ukończeniu studiów na VII Paryskim Uniwersytecie i American College w Paryżu realizował krótkometrażowe filmy i współpracował z kultowym magazynem filmowym „Cahiers du Cinéma”. Przybrał wtedy artystyczny pseudonim – Léos Carax – anagram pochodzący od jego dwóch imion. W wieku 23 lat zadebiutował czarno-białym filmem Boy Meets Girl (1984), inspirowanym niemymi filmami Jeana Cocteau i twórczością Jean-Luca Godarda. Jego najsłynniejsze filmy, wzbudzające emocje, a często i skandale, to Zła krew, Kochankowie z Pont-Neuf, czy Pola X.
   

 

 

           20.30     POST TENEBRAS LUX    
              
                  Meksyk, Francja, Niemcy, Holandia 2012; 120 min.

   Reżyseria: Carlos Reygadas
   Wykonawcy: Adolfo Jiménez Castro, Nathalia Acevedo, Willebaldo Torres, Rut Reygadas, Eleazar Reygadas

   Film opowiada historię młodego małżeństwa z klasy średniej, mieszkającego z dwójką dzieci i psami w domu na wsi. Rodzina przeżywa swoje mniejsze i większe dramaty, próbując wejść w relację z otaczającym ją światem, a także przetrwać w konfrontacji z własnymi lękami i mrocznymi tęsknotami. W filmie, podobnie jak we wcześniejszych filmach Reygadasa dominują ujęcia oparte na emocjach, obrazy w nieprzeciętny sposób celebrujące zwyczajność, nadając jej metafizyczne znaczenie. Niezwykłe kino atmosfery. Carlos Reygadas: „Wszyscy stawiani jesteśmy w podobnych życiowych sytuacjach jak moi bohaterowie. Dopowiem jednak o Juanie z Post tenebras lux – jest nieustająco niezadowolony, samotny, cierpiący. Traktuje wszystkich protekcjonalnie, poucza, krytykuje i w ten sposób niszczy zarówno innych, jak i siebie. Reprezentuje status quo dzisiejszego człowieka Zachodu, odizolowanego od natury i drugiego człowieka. (…) Dzieci Juana wypełnione są intensywną miłością do rodziców, do natury, do domu, ale gdy dorosną, utracą to ze względu na zachodni paradygmat życia, który uniemożliwia bycie szczęśliwym. Meksyk, podobnie jak cały świat, też jest zdominowany przez ten paradygmat. Krwawe wojny narkotykowe nie wynikają z biedy, głodu, represji politycznych, lecz z rozpaczy duchowej.”
   Carlos Reygadas
   Urodził się w 1971 roku, wychował w Mexico City. Ukończył studia prawnicze ze specjalizacją w prawie międzynarodowym, jednak porzucił karierę urzędniczą dla kina. Pierwszą krótkometrażówkę pokazał podczas belgijskiego konkursu dla niezależnych filmowców w 1999 roku. Trzy lata później zrealizował pełnometrażowy Japón. Film zwrócił uwagę krytyki i zdobył nagrody na festiwalach w Cannes, São Paulo i Rio de Janeiro. Jego Bitwa w niebie z 2005 roku była pokazywana na festiwalu w Cannes. Film, podobnie jak debiut, wzbudził wiele kontrowersji, ugruntowując pozycję Reygadasa jako jednego z najciekawszych reżyserów z Ameryki Południowej.
   

 

 

    15 XI    18.00     POST TENEBRAS LUX    
              
                  Meksyk, Francja, Niemcy, Holandia 2012; 120 min.

   Reżyseria: Carlos Reygadas
   Wykonawcy: Adolfo Jiménez Castro, Nathalia Acevedo, Willebaldo Torres, Rut Reygadas, Eleazar Reygadas

   Film opowiada historię młodego małżeństwa z klasy średniej, mieszkającego z dwójką dzieci i psami w domu na wsi. Rodzina przeżywa swoje mniejsze i większe dramaty, próbując wejść w relację z otaczającym ją światem, a także przetrwać w konfrontacji z własnymi lękami i mrocznymi tęsknotami. W filmie, podobnie jak we wcześniejszych filmach Reygadasa dominują ujęcia oparte na emocjach, obrazy w nieprzeciętny sposób celebrujące zwyczajność, nadając jej metafizyczne znaczenie. Niezwykłe kino atmosfery. Carlos Reygadas: „Wszyscy stawiani jesteśmy w podobnych życiowych sytuacjach jak moi bohaterowie. Dopowiem jednak o Juanie z Post tenebras lux – jest nieustająco niezadowolony, samotny, cierpiący. Traktuje wszystkich protekcjonalnie, poucza, krytykuje i w ten sposób niszczy zarówno innych, jak i siebie. Reprezentuje status quo dzisiejszego człowieka Zachodu, odizolowanego od natury i drugiego człowieka. (…) Dzieci Juana wypełnione są intensywną miłością do rodziców, do natury, do domu, ale gdy dorosną, utracą to ze względu na zachodni paradygmat życia, który uniemożliwia bycie szczęśliwym. Meksyk, podobnie jak cały świat, też jest zdominowany przez ten paradygmat. Krwawe wojny narkotykowe nie wynikają z biedy, głodu, represji politycznych, lecz z rozpaczy duchowej.”
   Carlos Reygadas
   Urodził się w 1971 roku, wychował w Mexico City. Ukończył studia prawnicze ze specjalizacją w prawie międzynarodowym, jednak porzucił karierę urzędniczą dla kina. Pierwszą krótkometrażówkę pokazał podczas belgijskiego konkursu dla niezależnych filmowców w 1999 roku. Trzy lata później zrealizował pełnometrażowy Japón. Film zwrócił uwagę krytyki i zdobył nagrody na festiwalach w Cannes, São Paulo i Rio de Janeiro. Jego Bitwa w niebie z 2005 roku była pokazywana na festiwalu w Cannes. Film, podobnie jak debiut, wzbudził wiele kontrowersji, ugruntowując pozycję Reygadasa jako jednego z najciekawszych reżyserów z Ameryki Południowej.
   

 

 

           20.15     DONOMA    
              
                  Francja 2010; 133 min.

   Reżyseria: Djinn Carrénard
   Wykonawcy: Emilia Dérou-Bernal, Sékouba Doucouré, Salomé Blechmans, Matthieu Longuatte, Laetitia Lopez, Vincente Perez, Laura Kpegli

   Mozaikowa historia kilku zazębiających się romansów: pomiędzy nauczycielką hiszpańskiego, jej niesfornym uczniem i jego dziewczyną stygmatyczką. Drugi trójkąt łączy przystojnego, czarnoskórego nieudacznika oraz dwie fotografki. W Donomie miłosne zauroczenia, podrywy, lęki i zdrady zamieniają się w słowne zapasy i uczuciowe przepychanki. Film stara się być operacją na żywym ciele francuskiego społeczeństwa, a miłosne historie służą tu tylko do tego, żeby pokazać toczące ten organizm choroby: rasizm, materializm, seksizm i kastowość. Na fenomen debiutu Djinna Carrénarda składa się dynamiczna narracja. Zagubieni bohaterowie w ciasnych podparyskich mieszkaniach i wagonach metra nieustannie poddają się nawzajem emocjonalnym torturom. Djinn Carrénard: „Według mnie miłość jest z góry skazana na niepowodzenie. Brak zdolności komunikowania się z drugim człowiekiem, bez względu na to, jakim językiem mówi, sprawia, że miłość zamienia się w walkę o władzę. Tę nieuchronną zmianę wykorzystujemy jako pretekst, by skończyć relację i rozejrzeć się za kolejną, nową, która skończy się dokładnie tak samo.” (raindance.tv)
   Djinn Carrénard
   Urodził się w 1981 roku. Z pochodzenia jest Haitańczykiem, od lat mieszka w Paryżu. Niskobudżetowa, „partyzancka” Donoma to jego pełnometrażowy debiut. Film był pokazywany na festiwalu w Cannes w ramach Association for the Distribution of Independent Cinema (ACID). Reżyser zaczął już pracę nad kolejnym projektem Faire l’amour (Making Love).
   

 

 



XIII   konkurs   na   film   amatorski
CZĘSTOCHOWA   W   KADRZE
- więcej ...



    16 - 17 XI    16.30     POKAZY FILMÓW KONKURSOWYCH - zobacz szczegółowy program    
              
    18 XI    17.00     FINAŁ KONKURSU    
              
    19 - 22 XI    17.00     POKAZY FILMÓW NAGRODZONYCH - filmy nagrodzone w XIII edycji    
              


    16 - 22 XI    18.45     MISIACZEK    
              
                  Dania 2011; 92 min

   Reżyseria: Mads Matthiesen
   Wykonawcy: David Winters, Kim Kold, Elsebeth Steentoft, Barbara Ratler i in.

   Bohaterem filmu jest Dennis - niemal czterdziestoletni kulturysta mieszkający z zaborczą matką w małym miasteczku pod Kopenhagą. Wydaje się, że jedyne chwile prawdziwego szczęścia przeżywa w momentach, gdy stojąc z kolegą przed lustrem, wypina muskuły i podziwia swoje potężne, napięte ciało - posturę dorosłego mężczyzny, w którym wciąż mieszka zniewolone przez matkę dziecko. Jedyne, czego pragnie Dennis, to znaleźć prawdziwą miłość. Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić, bo... Dennis jest chorobliwie nieśmiały. Co z tego, że jest kulturystą i wygląda jak Schwarzenegger w najlepszych latach, kiedy wobec kobiet czuje się bezradny? W dodatku jego matka nie zniosłaby innej kobiety u jego boku. Kiedy brat matki poślubia piękną dziewczynę z Tajlandii, Dennis postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i też się tam wybrać. Wydaje mu się, że w gorącym, egzotycznym kraju będzie miał więcej szczęścia do kobiet niż w zimnej Danii. Reżyser o filmie: „Misiaczek opowiada o tym, jak to jest czuć się outsiderem. Zawsze kręciło mnie portretowanie ludzi, którzy nie do końca pasują do społeczeństwa. Jakie nasze uprzedzenia wychodzą z ukrycia, kiedy patrzymy na wytatuowanego, muskularnego olbrzyma? (...) Na pewno nie spodziewalibyśmy się wrażliwej, zahamowanej emocjonalnie jednostki, podatnego na zranienie, uczuciowego człowieka, bardzo przywiązanego do matki, który ma problem z nawiązywaniem damsko-męskich relacji”. „Ten powściągliwy dramat jest świetnie zrobiony i przyjemny w odbiorze (...).” Jimmy Martin, Slug Magazine „Trudno oderwać wzrok od Dennisa, który jest odpowiednio grany przez prawdziwego kulturystę Kima Kolda jako wyciszony i łagodny olbrzym.” Christopher Campbell, Spout
   

 

 

           20.30     WHISKY DLA ANIOŁÓW    
              
                  Belgia, Francja, Wielka Brytania, Włochy 2012; 116 min

   Reżyseria: Ken Loach
   Wykonawcy: Paul Brannigan, John Henshaw, William Ruane, Gary Maitland, Jasmin Riggins i in.

   Komedia Kena Loacha, równie zabawna, co przejmujaca, o tym, że nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być lepiej. Tytuł odnosi się do tzw. "daniny dla aniołów", czyli tej części whisky, którą się traci w procesie dojrzewania trunku. Czwórka znajomych spotyka się na życiowym zakręcie. Są bezrobotni i spłukani, ale mogą na siebie liczyć. Mo to kleptomanka, która niczego się nie boi. Albert nie wie, w jakim roku żyje, ale potrafi błysnąć genialnym pomysłem. Robbie ma wrażliwy węch i głowę na karku, a Rhino poczucie humoru, które rozbroi każdego. Razem mogą wszystko. Czeka na nich najdroższa whisky na świecie, szkocki kilt i przygoda, której długo nie zapomną.
   

 

 

    23 - 29 XI    15.30     FUCK FOR FOREST    
              
                  Polska/Niemcy 2012; 85 min

   Reżyseria: Michał Marczak
   Dokument

   Młody Norweg Danny pochodzi z zamożnej, konserwatywnej rodziny. Zawsze miał trudności ze znalezieniem wspólnego języka z bliskimi. Po raz kolejny próbuje odnaleźć miejsce dla siebie. W Berlinie spotyka ludzi z grupy "Fuck For Forest", którzy gromadza pieniądze na ratowanie przyrody, sprzedając amatorskie porno w Internecie. Wszystkie filmy są własnej produkcji, do której czasami zapraszani są również przechodnie na ulicy. Dostęp do porno jest nieograniczony, a cena wynosi 15 dolarów miesięcznie. Lider grupy Tommy wraz z partnerkami Leoną i Natty stworzyli organizację z nadzieją uratowania choćby małej części amazońskiej dżungli. Jednocześnie głeboko wierzą w to, że wyzwolą świat z seksualnych zahamowań. Atmosfera panująca w "Fuck For Forest" całkowicie odpowiada Danny’emu: wolny seks w komunie, szczytny cel ratowania świata i wolność od burżuazyjnych wartości. Odmawiając dostosowania się do obowiązujących norm, grupa skryła się w bajkowej krainie, przedziwnie łączącej odpowiedzialność społeczną z hedonizmem. Członkowie komuny są jedynymi osobami, wśród których Danny może zaspokoić swoje ekshibicjonistyczne potrzeby. "Fuck For Forest" udaje się zebrać olbrzymie fundusze, głównie dzięki entuzjastom wolnego seksu dla ekologii, żyjącym na całym świecie. Grupa wybiera się do Amazonii, aby zbawiać świat: kupić ziemię i oddać ją Indianom za darmo. Wspólna podróż w głąb Amazonii nie jest jednak wolna od konfliktów. Ideowy i praktyczny sens przedsięwzięcia staje pod znakiem zapytania w zetknięciu z rzeczywistością Amazonii.
   

 

 

           17.15     PARYŻ - MANHATTAN    
              
                  Francja 2012; 77 min

   Reżyseria: Sophie Lellouche
   Wykonawcy: Alice Taglioni, Patrick Bruel, Marine Delterme, Yannick Soulier, Woody Allen i in.

   Pełna uroku, bezpretensjonalna komedia romantyczna . Najbardziej „allenowska” ze wszystkich komedii, w których wystąpił Woody Allen! Mistrz ciętej riposty i absurdalnego poczucia humoru powraca w komedii Paryż - Manhattan. Niezawodny Woody Allen, który twierdzi, że o związkach damsko-męskich wie wszystko, tym razem doradza romantycznej Alice szukającej idealnego mężczyzny (niekoniecznie przystojnego bruneta). Dzięki zabawnym spostrzeżeniom Allena Alice zrozumie, że prawdziwa miłość, mimo że jest wieczna, to wieki czekać nie będzie!
   

 

 

           18.45     OBŁAWA    
              
                  Polska 2012; 96 min

   Reżyseria: Marcin Krzyształowicz
   Wykonawcy: Marcin Dorociński, Maciej Stuhr, Sonia Bohosiewicz, Weronika Rosami i in.

   Trzymający w napięciu, nowocześnie skonstruowany wojenny thriller Marcina Krzyształowicza „Obława” to polska wariacja na temat „Bękartów wojny” Quentina Tarantino. Jak zaznaczają twórcy, skomplikowana intryga ukazuje prawdziwe oblicze okupacji z perspektywy partyzanta, który zmaga się nie tylko z Niemcami, ale także zdrajcami w polskich szeregach i - co najtrudniejsze - własną, mroczną przeszłością. Jak zapewnia obsadzony w głównej roli Marcin Dorociński - laureat nagrody dla najlepszego aktora na ostatnim Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych: „Obława" to niezwykła historia o sile i słabości charakteru zwykłych ludzi. Scenariusz Marcina Krzyształowicza jest bardzo inspirujący, bez trudu uruchomił moją wyobraźnię. U boku Dorocińskiego w zaskakującej, negatywnej roli wystąpił Maciej Stuhr, a jego filmową żonę gra specjalistka od błyskotliwych, charakterystycznych kreacji Sonia Bohosiewicz. Ważnymi elementami wielopiętrowej rozgrywki między głównymi bohaterami są Pestka i porucznik Mak. „Obława" to opowieść o zdradzie i zemście, o winie, karze, poczuciu honoru i wierności. Nie ma tu martyrologicznego patosu i pomnikowego bohaterstwa. Są za to krwiste postaci i mocna intryga – mówi Marcin Krzyształowicz, scenarzysta i reżyser, obiecując widzom finał, którego nikt nie zdoła wcześniej przewidzieć. Film jest inspirowany losami ojca reżysera, Adama Krzyształowicza, kaprala AK.
   

 

 

           20.30     FUCK FOR FOREST    
              
                  Polska/Niemcy 2012; 85 min

   Reżyseria: Michał Marczak
   Dokument

   Młody Norweg Danny pochodzi z zamożnej, konserwatywnej rodziny. Zawsze miał trudności ze znalezieniem wspólnego języka z bliskimi. Po raz kolejny próbuje odnaleźć miejsce dla siebie. W Berlinie spotyka ludzi z grupy "Fuck For Forest", którzy gromadza pieniądze na ratowanie przyrody, sprzedając amatorskie porno w Internecie. Wszystkie filmy są własnej produkcji, do której czasami zapraszani są również przechodnie na ulicy. Dostęp do porno jest nieograniczony, a cena wynosi 15 dolarów miesięcznie. Lider grupy Tommy wraz z partnerkami Leoną i Natty stworzyli organizację z nadzieją uratowania choćby małej części amazońskiej dżungli. Jednocześnie głeboko wierzą w to, że wyzwolą świat z seksualnych zahamowań. Atmosfera panująca w "Fuck For Forest" całkowicie odpowiada Danny’emu: wolny seks w komunie, szczytny cel ratowania świata i wolność od burżuazyjnych wartości. Odmawiając dostosowania się do obowiązujących norm, grupa skryła się w bajkowej krainie, przedziwnie łączącej odpowiedzialność społeczną z hedonizmem. Członkowie komuny są jedynymi osobami, wśród których Danny może zaspokoić swoje ekshibicjonistyczne potrzeby. "Fuck For Forest" udaje się zebrać olbrzymie fundusze, głównie dzięki entuzjastom wolnego seksu dla ekologii, żyjącym na całym świecie. Grupa wybiera się do Amazonii, aby zbawiać świat: kupić ziemię i oddać ją Indianom za darmo. Wspólna podróż w głąb Amazonii nie jest jednak wolna od konfliktów. Ideowy i praktyczny sens przedsięwzięcia staje pod znakiem zapytania w zetknięciu z rzeczywistością Amazonii.
   

 

 



SEANSE DOPOŁUDNIOWE - na życzenie grup zorganizowanych -
prosimy zgłaszać w biurze OKF (od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00 - 15.00)
telefonicznie - 034 / 324 60 58 , mailem : okf@okf.czest.pl lub osobiście - Al.NMP 64
 



Wersja do druku...   (format *.doc)



KINO   ZASTRZEGA   SOBIE   PRAWO   DO   ZMIAN   W   REPERTUARZE